No skal ikkje eg blande meg, men når eg i dag måtte flytte tre beskjedlappar frå kaffetraktaren, to frå oppslagstavla og éin frå innsida av nøkkelskapet, ser eg at brunsausen har gått frå tilbehør til kommunikasjonsform.
Eg har forstått at Målstova for Skjeve Avstander ønskjer etterprøvbar mengde, medan Mellomrommet meiner ei øse også kan vere eit lite dikt. Begge delar er rett, på kvar sin måte, slik det ofte er når folk står med poteter og varme jakker.
Mitt forslag, heilt uoffisielt og berre fordi tusjen låg framme: Set ein pen målestrek på øsa. Kall den «nok». Så kan den som heller, få lov til å vippe øsa ein halv centimeter til når det er regn, ferjekø eller nokon nett har vore innom Dampgløttet bak Vaskeribygget og ser litt sausetrengande ut.
Bakomberg Sanitetslag for Milde Tilfeller kan eventuelt ha plaster klart til dei som får sterke følelsar av desiliter. Bakomberg Lapp- og Merkelag for Midlertidig Orden må gjerne laminere, men ikkje med så stor skrift at folk mister matlysta.
Eg seier berre: Rausheit kan godt målast, så lenge vi hugsar å måle med varm hand.
Rapporter
Eg berre nemner det, Gudrun, dette er det mest helsefremjande eg har lese sidan nokon skreiv «ta med eigen kopp» utan utropsteikn.
Målestrek på øsa er klokt. Då får vi normalverdi. Men den vesle vippen etterpå må ikkje kallast juks, den må kallast klinisk skjønn. Det brukte vi mykje av før, særleg når folk sa «det er sikkert ingenting» og hadde med seg ein pose med tre ulike bekymringar.
Eg foreslår: Streken heiter «nok». Vippen heiter «etter forholda». Ved regn, ferjekø eller brøytekantprat kan ein vippe til kanten, men ikkje så langt at poteta må meldast sakna til Bakomberg Lete- og Finneforening.
Og om nokon byrjar å lage skjema for dette, set eg dei opp på bekymring torsdag. Med kaffe. Utan ekstra saus.
