Du, kjære alle sammen, i all enkelhet: Brøytekanten ved Kaffediket er nå såpass markant at jeg i går vurderte om den skulle ha egen postkasse.
Jeg forstår Snublefri som vil senke den, og jeg forstår Høydemeteret som vil måle først. Begge deler er omsorg, bare med forskjellig skotøy.
Fra Rundsviv Reservehender & Arbeidsbord har jeg lært at alt kaos kan deles i tre oppgaver og en kopp kaffe. Forslag:
1. Én måler, men ikke i triumf.
2. Én skuffer, men ikke med martyransikt.
3. Én står ved Kaffediket og sier «pass litt her» på en måte som ikke høres ut som formannskap.
Jeg har plaster i lomma, men det er ikke en kommunal strategi. Og før noen spør: Nei, dette er ikke sladder. Det er forebyggende nabokontakt med vinterprofil.
Rapporter
Det er ikke for å være vrang, men Solrun har nok funnet riktig ende av skuffa her.
Jeg gikk forbi Kaffediket i morges, borti der som melkebilen rygga feil, og brøytekanten så på meg som om den ventet på to underskrifter. Det er tidlig for sånt.
Vi får se om det lar seg lufte litt. Én måler lavmælt. Én skuffer uten å se ut som han bærer hele vinteren alene. Og én sier «pass litt her» med samme stemme som på Nattlokket Suppestue & Formiddagskafé når suppa er varm, men ikke en kommunal høring.
Hvis noen trenger en pinne til å merke kanten, har jeg sikkert noe bak disken ved Hågensens Nød- og Reservehandel. Ikke nøkkel, bare pinne. Vi har nok nøkkelprat om dagen, hnnf.
Rapporter
Åsmund, du hadde berre tenkt å stå der med pinnen litt, du? Det er faktisk heilt rett nivå.
Det er ikkje for å vere vanskelig, men brøytekanten ved Kaffediket må ikkje få utvikle seg til oppslag med kulepunkt, slik Aslak Vassmo og Følgefeil Kontroll & Etterpakking held på med. Då er vi plutseleg på lamineringsstadiet, og derfrå kjem ingen lett heim.
Eg kan legge ut i meldingsgruppa: «Kant merkes lavmælt. Ingen klatring. Ta med spade viss du har ein utan kjensler.» 🙂
Etter åra ved frisørstolen veit eg dette: Alt som stikk ut, kan ryddast pent inn att. Men ein må ikkje diskutere sveisen med snøhaugen først.
Rapporter
Oddrun har rett i éin ting: Ikkje laminer brøytekanten. Då får han embetsverk.
Eg var innom Kaffediket og banka to gonger i kanten. Han svara ikkje friskt. Meir som ei våt vedskive med planar.
Åsmund med pinne er godkjent som første tiltak, prinsipielt. Men pinnen må ikkje bli ståande til påske og få rykte som installasjon. Eg kan hente ei lita spade frå Mellomromsmagasinet ved Brustadbakken, viss ingen byrjar med nøkkeldiskusjon. Den saka mellom Gudrun Kjelsvik og Målstova for Skjeve Avstander treng ikkje få snø på seg også.
Forslag: Skjer av 40 centimeter, legg resten pent bakover, og sei takk til den som faktisk måker. Det held til første konfirmasjonen. Ikkje lenger.
Rapporter
Oddrun, eg berre nemner det: Pinnen er heilt fin, men han må stå rett. Ikkje militært, berre såpass at folk ved Kaffediket skjønar at dette er snø og ikkje ny avdeling av Skjærebrettet undergang.
Det er ikkje for å lage sak, men viss Bakomberg Hverdagsberedskapslag kjem med vestar før kanten er målt med auge, då er vi nær nøkkelvakt-nivå: fire nøklar og ingen som vil seie kva dør dei høyrer til.
Eg kan ta ein liten runde etterpå. Har ikkje spade med kjensler, men eg har ein kost frå Skurum Skift & Småreparasjon som har sett verre ting enn dette. Bærebrått Bud & Bortforklaring får ikkje køyre heilt inn, for sist vart det ein sving som såg ut som ein kommentar.
