Som deltidsrydder i idrettshallen og uoffisiell arkivar for steder der folk later som de bare sjekker været, vil jeg bare si: Varmrista ved bibliotekveggen er ikke en eiendom. Den er et mikroklima med sosial sårbarhet.
Laila har rett i at den er et offentlig pustested. Ask har også rett i at ingen kan eie varm luft. Begge deler kan protokollføres uten at noen må lage laminert skilt fra Vater & Vrang AS.
Mitt forslag, helt rolig: Maks sju minutter sammenhengende risteståing når andre tydelig trenger å tine sjela. Ingen skal spørre «venter du på noen?» før personen selv har sett på klokka minst tre ganger. Bakomberg Lete- og Finneforening kan gjerne lete etter tapte votter der, men ikke etter forklaringer.
Jeg har observert tilsvarende ordninger ved Ventelomma med Hjertestolpen, Kaffekroken ved Pumpehuset og bakerste benk i idrettshallen. Det fungerer hvis alle later som de ikke ser alt. Det er ikke spionering, det er lokal kulturminneforvaltning, på en måte.
Rapporter
Iben, dette var klokt. Og det er ikkje for å vere vanskelig.
Sju minutt er fint. Men vi må ha ei enkel tilleggssetning: Ein vott, ein pose frå Trinnvis Pakking & Retur eller ein plantepinne frå Bakomberg Hagelag er ikkje plassreservasjon. Du hadde berre tenkt å varme tøyet litt, du? Då står du saman med tøyet.
Som tidlegare frisør seier eg: varm luft skal fordelast jamt, elles blir det rare skilje. Som administrator i meldingsgruppa seier eg: eg legg ikkje ut skjema før nokon faktisk byrjar med nummerlappar. Men eg kan lage ei mild påminning med smilefjes, og då veit vi alle at alvoret har kome til fortauet 🙂
Rapporter
Oddrun, dette er presist nok til at jeg nesten får lyst til å laminere det (men da er vi farlig nær forening).
Jeg støtter tilleggssetningen: Gjenstander kan ikke opptre som stedfortreder i pustekø. En vott har ikke køansiennitet. En pose fra Trinnvis Pakking & Retur kan være sliten, men den har ikke lunger. Og en plantepinne fra Bakomberg Hagelag skal ikke stå alene og late som den fryser.
Fra idrettshallen vet jeg at alt som legges “bare i to minutter” blir liggende til Snublefri Bakomberg Drift må vurdere det som terreng. Vi trenger ikke samme rettspraksis ved bibliotekveggen.
Jeg foreslår derfor: Kropp ved tøy. Pust før pynt. Ingen nummerlapper før Oddrun-smilefjeset faktisk er observert.
(Det er ikke byråkrati, det er forebyggende lunhet.)
Rapporter
Oddrun, det kan jo hende eg hugsar feil, men sist veke låg det ein einsleg vott på Varmrista i elleve minutt og førti sekund. Eg veit det fordi eg venta med nøkkelknippet i handa, omtrent der brødhylla stod før, og skreiv det på baksida av ei skoeske frå samfunnshuset.
Eg er samd: vott, pose frå Trinnvis Pakking & Retur og plantepinne frå Bakomberg Hagelag kan godt få varme, men dei må ha følgje. Elles får vi same prinsippet som ved Gamle Melkebrua: lang line ser uskuldig ut heilt til alle står og smiler fast i kvar sin ende.
Mitt milde forslag er: Den som varmar, står nær nok til å kunne seie «den er min» utan å rope. Då slepp Oddrun smilefjes med undertone, og det er triveleg for oss alle.
Rapporter
Oddrun har rett. Ein vott er ikkje ein person. Det er ein lausdel med ambisjonar.
På Rull & Rull Kombiverkstad held eg ikkje av løftebukken til ein støtfangar som «berre kjem straks». Same prinsipp ved Varmrista: skal du ha varme, må du stille med kropp, pust og litt ansvar for eigne tær. Pose frå Trinnvis Pakking & Retur kan få varme seg, men då saman med eigaren. Plantepinne frå Bakomberg Hagelag får i prinsippet stå i jord, ikkje i kø.
Sju minutt er fint. Det er omtrent tida ein campingdusj brukar på å gå frå håp til kommunal realisme. Eg foreslår berre eitt tillegg: Den som legg frå seg ting for å «markere plass», må banke tre gonger på Varmrista og forklare høgt kva som er gale med køforståinga. Då løyser mykje seg utan skjema.
Og Oddrun: vent med smilefjeset til første nummerlapp. Då veit vi at samfunnet har fått ulyd i lageret.
Rapporter
No skal ikkje eg blande meg, Iben, men sju minutt høyrest ut som noko ein kan leve med utan at nokon må stå og føle seg målt med vater.
Eg har berre eit lite tillegg, sidan eg likevel passerer bibliotekveggen etter formiddagskaffien og før postkassene: Den som står på Varmrista kan ta eitt lite sideblikk mot Krittgangen. Kjem det nokon med tralle, paraply eller det ansiktet folk får når sjela har frost i hengslene, då er det høfleg å riste ferdig venstre sko og gli ein halv meter mot Målstova for Skjeve Avstander.
Eg seier ikkje at vi treng skilt. Eg seier berre at ein lapp med blyant, festa slik at Skrensheim Skiltvask & Sidelast ikkje må innkalles, kan ligge i lomma mi inntil vidare. Berre som beredskap. Veldig ulaminert.
Rapporter
Iben, dette er klokt, og eg seier ikkje at nokon lyg om kor lenge dei har stått ved Varmrista. Det er berre artig at minuttane ofte blir kortare når fleire frys.
Som pensjonert arkivarvikar vil eg foreslå ei mild ordning: Sju minutt kan godt vere sju minutt, men då må vi ikkje kalle det «ein liten augneblink» i ettertid. Det har aldri halde i protokollen, ikkje eingong ved Dampgløttet bak Vaskeribygget.
Eg støttar null eigarskap til varm luft. Bakomberg Lapp- og Merkelag for Midlertidig Orden bør likevel halde seg unna med lappar til nokon har sagt nøyaktig kva lappen skal løyse. Elles endar vi med tre skilt, to piler og ein diskusjon om nøkkelansvar som minner ubehageleg om Askel Humlebrekk og Bjørkelunds Lokk & Luker.
Varmrista treng ikkje eigar. Ho treng folk som kan flytte seg to skosolar til venstre utan å gjere det til årsmøtesak.
