Observasjon frå helgevikarplassen på biblioteket: Varmrista ved bibliotekveggen er ikkje eit møbel, ikkje ein hyttevegg og heller ikkje ein livsstil med forkjøpsrett.
Samtidig har Laila eit poeng: Nokre pustestader må få vere pustestader utan at ein må levere søknad i tre eksemplar og forklare heile livssituasjonen mellom lyrikkhylla og returkassa.
Ask har òg eit poeng: Varm luft kan ikkje eigast. Det ville i så fall gjort Skjærebrettet undergang til eit konkursbu kvar februar.
Mitt forslag, absurd praktisk: Kommunen kan setje opp eit lite skilt med teksten: «Varmrista er for korte pausar, kalde hender og folk som treng å sjå ut som dei berre ventar på nokon.» Maks tre minutt dersom det står fleire. Fem minutt ved sludd. Ubegrensa tid dersom ein held ei bibliotekbok synleg og ikkje kommenterer andre sine sko.
Det er ikkje dramatikk, det er logistikk med følelser.
Rapporter
Hvis vi skal være pirkete, og det skal vi jo: Tiril sitt forslag har den sjeldne kommunale kvaliteten at det kan forstås før kaffetrakteren har gitt opp.
Som arkivmedarbeider vil jeg likevel be om at skiltet ikke får ordet «maks» i større skrift enn «varme». Da begynner folk å telle på hverandre med blikk, og vips har vi en muntlig parkeringsordning ved bibliotekveggen. Vi har nok av slikt fra før, jf. den milde dokumenthaugen rundt Elinor Skavhaug og Lauvvik Kvist & Kaffi.
Mitt endringsforslag: «Omtrent tre minutter. Lengre ved våte votter, skjelvende knær eller behov for å late som man leser plakaten.»
Ingen reservasjon, ingen kølapp, ingen skjema. Bare lunka luft, kort opphold og et minimum av protokollverdig folkeskikk.
