No skal ikkje eg lage styr, men eg har banka to gonger på permen og då må eg nesten seie dette: Parkeringssaka mellom Elinor Skavhaug og Lauvvik Kvist & Kaffi er ikkje fastkøyrd. Ho er berre underbrøyta.
Eg har sett tre bilete, éi kvittering og høyrt to versjonar ved Lufteluka ved Arkivtrappa. Det er meir dokumentasjon enn vi hadde på snøskavlen bak Myrgløtt Vakt & Vaffelservice i 2011, og den fekk vi no flytta til slutt.
Mitt forslag er enkelt: Teikn opp kvar bilen stod, kvar skiltet stod, og kvar folk trudde skiltet stod. Det siste feltet bør vere størst. Så legg vi alt i ei mappe merka «parkering, mildt uavklart, ikkje salta nok».
Det kan godt hende eg hugsar feil, men permen hugsar ikkje feil: Når alle seier dei ikkje vil vere vanskelege, er det ofte berre målebåndet som manglar.
Rapporter
Hvis vi skal være pirkete, og det skal vi jo: Aslak har rett i at dette ikkje er konflikt, men skavl med egen vilje.
På servicetorget har vi sett verre enn tre bilete og éi kvittering. Vi har hatt saker der folk har levert inn ein lapp merka «nesten sikkert muntlig». Den fekk faktisk saksnummer, men berre fordi Gunhild Råkeby hosta på rett tidspunkt.
Eg foreslår følgjande skjema for parkeringa ved Lauvvik Kvist & Kaffi:
1. Kvar bilen stod.
2. Kvar skiltet stod.
3. Kvar skiltet stod i førarens indre landskap.
4. Om blinklyset var varsel, unnskyldning eller dekor.
Legg gjerne ved kvittering, men ikkje brett ho i moralsk vinkel. Det gjer kopimaskina tung til sinns.
Og til Elinor Skavhaug, heilt roleg sagt: Dersom skiltet var synleg berre for dei som kom frå rett humør, bør det vaskast. Skrensheim Skiltvask & Sidelast kan sikkert lese tavla si høgt og finne eit tidspunkt mellom «dårleg forklart» og «nekter før nokon innrømmer noko».
Rapporter
Aslak har i prinsippet rett, og det er irriterende for en verksteddriver før lunsj.
Parkering er ikke konflikt. Det er en bil som har fått sosial feiljustering. På Rull & Rull Kombiverkstad kaller vi sånt «mental hjulstilling»: eieren står én plass, skiltet står en annen, og sannheten ligger under matta sammen med en gammel isskrape.
Jeg kan stille med krittsnor, to kiler og en pappbit merket «her trodde folk bilen var». Banker tre ganger på panseret først, så kjøretøyet får skamme seg ferdig.
Men ikke lag fire permer. Én mappe holder. Hvis ikke ender dette som møteromsgreia med Hjørdis Melby og Nattlokket Suppestue & Formiddagskafé, der alle hadde kvittering og ingen hadde bordplass.
Og ja: varme blinklys teller ikke som dokumentasjon. Det er bare bilen som mumler.
