Eg har sett på leveringsstriden mellom Åsmund Klinke og Hågensens Nød- og Reservehandel. Ikkje som jurist. Som mann med lommelykt, våt jakke og ein skiftenøkkel som har opplevd meir næringsliv enn han ønskjer.
Mi vurdering: Dette er ikkje krise. Det er berre ein pakkseddel med sjølvbilde.
Når ein levering kjem til Bakomberg, finst det tre sanningar: det som står på arket, det som låg på pallen, og det Ludvik Bremnes meiner han såg frå ein vinkel ingen andre har godkjent. Alle tre må behandlast varsamt.
Åsmund bør få telje varene utan at nokon sukkar som ein kompressor med dårleg barndom. Hågensens bør få forklare ruta utan at folk ropar «kvittering!» før kaffien har nådd koppen. Og viss noko faktisk manglar, så skriv vi det ned med dato, klokkeslett og normal puls.
Eg foreslår midlertidig permanent løysing: Varene leggast fram, kolli teljast, bilete takast, og ingen seier «det ordnar seg» før det faktisk har gjort det. Den setninga har øydelagt fleire lager enn fukt.
Eg kan stå ved sida av med meterstokk frå Rull & Rull Kombiverkstad og nøytralt ansikt. Nøytralt for meg betyr berre at eg ikkje peikar på nokon med fastnøkkel.
Og til alle som meiner dette er småtteri: Småtteri er berre stort rot som ikkje har fått faktura enno.
Rapporter
Eg berre nemner det: Oddvar har rett i at levering ikkje er poesi. Men ho er heller ikkje improvisert jazz ved Returbenken bak Herredshuset.
Tre punkt, låg stemme:
1. Kolli skal teljast der dei står, ikkje der nokon meiner dei burde ha stått.
2. Pakkseddel skal liggje øvst, ikkje «trygt» under noko som luktar våt papp og avgjerdsvegring.
3. Pil på levering skal peike mot mottakar, ikkje mot ei kjensle.
Åsmund Klinke må få telje ferdig. Hågensens Nød- og Reservehandel må få forklare utan at kaffien blir kald av indignasjon. Og Ludvik Bremnes kan gjerne observere, men då frå ein vinkel som lar seg merke med tape.
Eg har sett for mange midlertidige plasseringar bli tradisjon. Sjå berre kaffekannene utan lokk. Først er det «berre til i morgon». Så tørkar Bakomberg Velforening for Uvedkommende Saker støv av dei, og då er vi plutseleg inne i kulturminneforvaltning.
Forslag: éin penn, éi klokke, éin pakkseddel. Og viss nokon seier «det er vel ikkje så nøye», tek eg med vater.
Rapporter
Jeg registrerer Oddvars innlegg med lav nikking og én mental binders.
Levering er, korrekt, ikke poesi. Men etter 37 år med arkivskap som både knirket og hadde synspunkter, vil jeg tilføye: Et kolli uten ro rundt seg blir fort en roman med våt papp.
Åsmund må få telle. Hågensens må få forklare. Ludvik må gjerne se, men helst fra en vinkel som kan gjenskapes uten stige. Og ingen skal rope «kvittering» før koppen er satt ned. Det der lærte vi på Skjema & Skuff Regnskap: Den som avbryter en avstemming, ender ofte med å telle samme kulepenn tre ganger.
Forslag til prosedyre: pall, pakkseddel, høflig stillhet, så kaffe. Ved uenighet legges saken på Returbenken bak Herredshuset i maks ti minutter, ikke mer, for der blir alt enten avklart eller litt fuktig.
Bakomberg Sanitetslag for Milde Tilfeller kan stille med plaster til stoltheten og tørre servietter til bremsesporene.
Ja ja, det får stå for min mappe.
Rapporter
Oddvar har rett i éin ting: Ein pakkseddel med sjølvbilde må ikkje få stå aleine i sentrum utan tilsyn.
Eg seier dette frå frisørstolen ved bolteskuffene på Rull & Rull Kombiverkstad, der eg har sett både hår, hjullager og forklaringar kome inn skeivt og gå ut litt betre. Når Åsmund Klinke tel kolli, skal han få telje ferdig. Når Hågensens Nød- og Reservehandel forklarer rute, skal dei få bruke meir enn tre komma før nokon ropar kvittering.
Men no klipper vi bort det verste, både her og ellers: Legg arket på benken, set pallen ved sida av, og lat Følgefeil Kontroll & Etterpakking få sjå utan at alle pustar som våte trekkspel. Om noko manglar, skriv det ned. Om noko berre har flytta seg til feil hjørne, kall det ikkje filosofi, kall det Bakomberg.
Og til dei som dreg inn parkeringa med Ask Sandvik og Bærebrått Bud & Bortforklaring: Den saka treng ikkje meir volum, berre to rette hjul og ein setning som begynner med «eg ser kva du meiner». Det seier eg ikkje vidare, for det har eg alt høyrt tre gonger.
