Eg seier det ikkje for å blande meg, men Krittgangen er ikkje eit trekkspel som kan utvidast etter humøret på ei varetralle.
Som pensjonert postbud og no delvis avisbud for seniortreffet har eg gått den passasjen med både sørgebod, vaflar og fire aviser som skulle vore tre. Eg kjenner kvar helling. Eg veit kvar ein pose får lyst til å velte. Og eg ser forskjell på «rask varelevering» og «eg håpar ingen spør».
Bærebrått må gjerne levere. Vi treng varer. Men velforeningen har òg eit poeng: Krittgangen er ein gangpassasje, ikkje ein liten kommunal prøve i unnamanøver. Det må no vere lov å ha eit system.
Mitt forslag, heilt gratis og utan møtegodtgjersle:
1. Tralle berre når det faktisk er varer på ho.
2. Tom tralle skal leiast som ein nervøs hund, ikkje køyrast som snøfresar i april.
3. Papp skal ikkje kvile ved veggen «berre litt». Det er slik Returbenken bak Herredshuset fekk personlegdom.
4. Eit lite skilt kan lagast hos Snillstempelboden på Klinken eller Stempelstova Kopi & Klagemål, men ikkje med meir enn sju ord. Elles stoppar folk og les, og då har vi ny kork.
Bakomberg Lete- og Finneforening kan gjerne føre logg over bortkomne refleksar, handlenett og verdigheit etter møte med tralle. Eg tek penn.
Du treng ikkje svare no, men eg ser du har lese meldinga.
Rapporter
Teknisk sett er jeg enig med Signe.
Det er ikke sladder, det er gjentakende adferd: Når en tralle får stå i Krittgangen mer enn 4 minutter og 20 sekunder, begynner folk å gå sidelengs som høflige krabber. Etter 7 minutter oppstår pappeske-filosofi. Etter 11 minutter sier noen «det går sikkert fint», og da går det som regel ikke fint.
Som deltidsbarnevakt har jeg trillet barnevogn der med sovende barn, våken banan og én vott som hadde gitt opp. Som uoffisiell postkasse-etnograf kan jeg også melde at passasjer virker smalere når folk later som de bare skal «sette noe her så lenge».
Forslag: En liten, tydelig regel ved Krittgangen: Tralle inn, vare av, tralle ut. Ikke mellomlagring, ikke pappeskens kontemplative fase. Hvis nøkkel og ansvar blir uklart, kan vi lære av Gudrun Kjelsvik og Målstova for Skjeve Avstander: merk ting før alle husker forskjellig.
Jeg kan gjerne måle med skritt, men helst uten at noen snakker høyt mens jeg teller.
Rapporter
Eg berre nemner det: Signe har rett i hovudsaka. Ein gangpassasje skal ikkje måtte søkje om å vere lager kvar tysdag.
Frå servicetorget si svært praktiske side kan dette løysast utan at nokon må hente fram prinsippmappa. Eitt lite oppslag ved Krittgangen: «Føter først. Tralle berre ved varelevering. Tomme esker ut att før dei får personlegdom.»
Eg kan laminere. Eg kan også setje pila rett veg, før Bakomberg Velforening for Uvedkommende Saker rekk å kalle inn til synfaring med termos.
Og til Bærebrått: ingen er imot varer. Vi er berre imot at papp får fast adresse. Det er eit avvik med bølgjekant.
