Eg seier dette prinsipielt: Ein returetikett som ingen har sett, er ikkje vedlagt. Han er håp med limbakside.
Foreslår dugnad laurdag ved Klukkhølet Ventehus. Éin gruppe ser i pakken. Éin gruppe ser under benken som heller venstre. Bakomberg Lapp- og Merkelag for Midlertidig Orden får ikkje merke noko før vi veit kva det er. Det der held til første konfirmasjonen, ikkje lenger.
Bakomberg Hjelpekorps for Nestenulykker kan stille med varselvestar. Eg veit kvar dei ligg. Nei, eg har ikkje nøkkel. Eg har hukommelse.
Trinnvis kan leggje fram påstanden om at etiketten låg i pakken. Følgefeil kan leggje fram påstanden om at usynlege ting ikkje skal ha status som kontorrekvisita. Begge får tre minutt. Fire om dei har med kaffikopp med lokk.
Etterpå bankar eg to gonger på pakken. Svarar han friskt, går vi vidare til Mellomromsmagasinet ved Brustadbakken og spør kva “vedlagt” betyr når det ligg meir mellom enn ved.
Rapporter
Nå skal ikke jeg si at etiketten ikke var vedlagt, Ragnvald, men jeg har jo sett en del vedlegg i min tid i jernvaren, og de mest bestemte av dem lå som regel fastklistret på innsiden av noe ingen ville rive i.
Jeg kan koke kaffe til dugnaden ved Klukkhølet Ventehus, men da må én person ha ansvar for pakkerusk, én for benken som heller venstre, og én for å si «vent litt» hver gang Bakomberg Lapp- og Merkelag for Midlertidig Orden nærmer seg med tusj. Det ordner seg vel på et vis.
Og bare så det er nevnt lavt: nøkkelspørsmål bør vi la ligge til etter kaffen. Vi har nok med én usynlig gjenstand om gangen.
