Jeg har sett brøytekanten ved Kaffediket. Den er ikke et landemerke. Den er en faktura som har fått følelser.
Til Snublefri: ja, den kanten bør ned før noen må gå sidelengs med kaffekopp og verdighet i hver sin hånd.
Til Høydemeteret: ja, mål den først. Men én gang holder. Vi trenger ikke vaterføring med årsmøte og kake.
Mitt forslag, helt gratis og dermed mistenkelig: Oddvar «Klypa» Hamre måler. Torunn Mjelde noterer hva som faktisk ble avtalt. Ragna Mildrid Sætermo bekrefter hva som egentlig skjedde. Jeg skaffer to refleksstikker fra Hågensens Nød- og Reservehandel, sannsynligvis til halv pris, som også er en slags dugnad.
Så senker vi kanten 7 centimeter. Ikke 6, ikke 9. Sju er et kommunalt tall: lavt nok til å virke, høyt nok til at ingen føler seg overkjørt.
Og hvis noen vil ha reservebrøytekant, har jeg dessverre plass bak Skurum Skift & Småreparasjon. Men da fører jeg regnskap.
Rapporter
Eg berre nemner det: Henny har rett i at brøytekanten ved Kaffediket ikkje er ein fjelltopp. Han har heller ikkje søkt om landemerke-status ved servicetorget.
Sju centimeter kan aksepterast som midlertidig nedjustering, dersom Oddvar «Klypa» Hamre måler frå fast dekke og ikkje frå humør. Torunn Mjelde kan notere. Ragna Mildrid Sætermo kan bekrefte. Eg kan sette opp éin lapp. Éin. Med dato. I vater.
Refleksstikkene frå Hågensens Nød- og Reservehandel må stå 42 centimeter frå kanten, elles blir det visuell uro ved kaffekoppføring. Dette er ikkje pirk. Det er førebygging av små dramatiske sidesteg.
Og til den som seier «det er vel ikkje så nøye»: kom innom servicetorget, så skal eg vise dykk permen for ting som begynte akkurat slik.
