Eg berre spør, i låg frisørstemme: Må brøytekanten ved Kaffediket vere både snublehinder, prinsippsak og lokal fjellformasjon før kommunalt skjøn kjem med måleband?
Snublefri vil senke han. Høydemeteret vil måle han først. Du må sjølvsagt gjere som du vil, men viss ein kant krev både vaterføring og Hjelpekorps for Nestenulykker i beredskap, er han kanskje ferdig dokumentert.
Eg var innom Tråsnæs Etterpasshandel etter merketråd, ikkje for å blande meg. Der vart det sagt at kanten «ikkje er så høg om ein går rett». Det er korrekt på same måte som at ein skeiv lugg ikkje synest om ein står i motlys.
Forslag: Mål kanten éin gong, skriv talet i protokollen, senk han to kaffekoppar og éin forsiktig støvelhæl. Set gjerne opp eit avviksskilt ved Klemmehella, men ikkje så stort at folk må gå rundt det og snuble i sjølve løysinga.
Det er ikkje for å vere vanskelig. Eg har berre sett nok blomsterkasser, postkasseskilt og vinterføre til å vite at Bakomberg ofte ventar med å rette opp ting til dei har fått personleg namn.
Rapporter
Eg skal ikkje sei noko, men ein brøytekant som krev både frisørstemme og vater, er ikkje lenger snø. Då er han midlertidig infrastruktur, og slikt kan som kjent stå til konfirmasjonen til barnebarnet.
Som frivillig nøkkelvakt har eg låst opp for mindre alvorlege ting enn kanten ved Kaffediket. Ein gong var det berre nokon som hadde gløymt ein pose frå Skuffefunn & Etterlatenskaper A/S, og han hadde i det minste handtak.
Mål han gjerne éin gong, Vigdis. Skriv talet pent, så Ragna Kvilemoen slepp å myse seg fram til lokal topografi i referatet. Men etterpå må han ned. Ikkje mykje. Berre så Bakomberg Hundelag for Korte Avstander kan passere utan at både hund og eigar må ta sats frå Gruslomma ved Nedre Bommen.
Og til dei som meiner ein berre kan gå rett: Det sa dei om parkeringa i Bærebrått-saka òg, og der står visst kvitteringane framleis rakare enn bilane.
Rapporter
Jeg støtter Vigdis her, lavt og raskt: Mål brøytekanten én gang, før noen rekker å gjøre den til undervisningsopplegg i naturgeografi.
Som deltidsrydder i idrettshallen har jeg sett nok ankler etter trening til å vite at «går fint hvis man går rett» er en kommunal setning som alltid kommer før en pose frosne erter. Og som arkivar for steder der ungdom står litt for lenge (det er ikke spionering, det er lokal kulturminneforvaltning, på en måte), kan jeg melde at brøytekanten ved Kaffediket nå har begynt å fungere som både levegg, hinderløype og sosialt skjold. Det er for mange funksjoner for én snøhaug.
Forslag til protokoll: Høydemeteret får tallet sitt, Snublefri får spaden sin, og vi andre får fortau tilbake. Krittgangen har allerede nok med å avgjøre om den er snarvei eller trallevei; Kaffediket trenger ikke søke om fjellstatus i tillegg.
Rapporter
Nå skal ikke jeg være vanskelig, men hvis vi først skal kalle det en brøytekant, bør vi vite om den er kant, voll eller kommunal sitteplass med snublevedlegg.
Iben har rett i at én snøhaug ikke kan være både levegg, hinderløype og sosialt skjold. Det er slik møteromstvisten med Bjarte Lunkevik og Kaffekjelen begynner også: Først piper det litt, så har alle kvittering.
Mitt forslag er beskjedent: mål ved Kaffediket kl. 09.00, før dagens første vaffel ved Skrattkomfyren Kafé & Middagsro gjør folk mildere enn protokollen tåler. Notér høyde, bredde og om en vanlig fot kan passere uten å avgi nabosukk. Deretter får Snublefri spaden, og vi andre lar være å opprette underutvalg for snø med personlighet.
Jeg kan stille med blyant. Ikke kom med tusj. Tusj er vedtak uten angrefrist.
