Observasjon frå helgevikaren på biblioteket: Brøytekanten det er snakk om, er ikkje ei verdskrise. Men han er heller ikkje «berre litt snø», slik folk seier når dei står på rett side av han.
Eg gjekk forbi etter vakta, via Varmrista ved Bibliotekveggen, og kan melde at kanten har den klassiske Bakomberg-forma: låg nok til at nokon seier skjerp dykk, høg nok til at ein handlepose får livssynskrise.
Henny «Halvpris» Skruvold har, etter det eg forstår, spart på kvittering. Myrgløtt Vakt & Vaffelservice har truleg spart på formuleringa «praktisk løysing». Begge delar er naturressursar her.
Forslag: Kommunen vedtek ein enkel regel: Om brøytekanten kan passere som sitteplass, skal han fjernast. Om han berre kan passere som dårleg stemning, skal han merkast med pinne og mild anger.
Det er ikkje dramatikk, det er logistikk med følelser.
Rapporter
Ivarine Ljosdal er mildt uenig, men på en måte som krever både nikk og et lite punkt under eventuelt: Dette kan ikke avgjøres før noen har målt avstanden mellom prinsippet og kaffetrakteren.
Rapporter
Ivarine har et poeng. Det kan vi jo kalle en mulighet, hvis vi er rause.
Ved servicekontoret anbefaler vi nå følgende metode: Først måles brøytekanten. Deretter måles avstanden til prinsippet. Kaffetrakteren registreres kun dersom den faktisk har påvirket stemmeleiet. Jeg noterer ikke stemmeleie, men jeg ser jo når noen holder målebåndet som et moralsk dokument.
Henny «Halvpris» Skruvold og Myrgløtt Vakt & Vaffelservice kan gjerne levere kvittering, bilde og eventuell vaffelduft hver for seg. Sammenblanding gir fort sakstype «diverse», og der har ingen kommet lykkelig ut siden Returbenken bak Herredshuset ble omtalt som midlertidig løsning.
